Prijevodi pjesama

                       Vesna Parun

Ти која имаш поневини раце 

Ти која имаш поневини раце од моите,

која си мудра како безгрижност.

Ти која умееш од неговото чело да ја прочиташ 

неговата осаменост подобро и од мене, 

која ги оттргнуваш бавните колебливи

сенки од неговото лице

како што и пролетниот ветер ги оттргнува

облачните сенки кои пловат над брегот,

Ако твојата прегратка го охрабрува срцето 

и твоите бедра ја спречуваат болката, 

ако твоето име е одмор

за неговите мисли, и твоето грло 

сенка над неговото легло,

а ноќта од твојот глас е градина

сеуште недопрена од олујата, 

Тогаш остани покрај него

и биди најблагочестива од сите

кои го љубеле пред тебе.

Плаши се од ехото што се приближува 

кон невините легла на љубовта.

И биди нежност на неговиот сон

под невидливата планина 

на работ од морето кое кое бранува

Скрати ги неговите брегови. Нека те пресретнат 

нажалените делфини.

Шетај низ неговата шума. Пријателските гуштери

нема да ти наштетат.

И жедните змии што јас ги припитомив

пред тебе ќе бидат смирени.

Нека ти пеат птиците кои јас ги греев

во острите замрзнати ноќи.

Нека те милува момчето кое го заштитив

од шпиунот на празните мисли.

Нека ти мириса цвеќето кое го полевав

со своите солзи.

Јас не го дочекав најубавиот период

на неговата машкост. Неговата плодност

не ја добив во своите пазуви 

кои ги пустошат погледите 

на овчаровата стока од сајмиштата

и алчните разбојници.

Јас нема никогаш да ги водам за рака 

неговите деца. И приказните

кои за нив одамна ги подготвив

можеби ќе ги раскажам плачејќи 

на малите сироти мечиња 

оставени во црната шума.

Ти која имаш раце поневини од моите,

биди нежност на неговиот сон

кој останал простодушен.

Но дозволи ми да го видам 

неговото лице, кога на него

ќе се спуштаат непознати години.

И понекогаш кажи ми нешто за него,

да не морам да прашувам непознати

кои ми се чудат, и соседите

кои жалат за мојата стрпливост.

Ти која имаш раце поневини од моите,

остани крај неговата глава

и биди нежност на неговиот сон!

        Prevela Sandra Spasovska, studentica  2. godine kroatistike!  

ZAPISI NA STEĆCIMA

 

           Se leži Hrelja
 
Se leži Hrelja…
Mnoge zemje, obidjeh,
i domom dođoh,
i počteno
postah.
 
I na svoji
baštini
legoh.
 
                                 

                                     Овде лежи Хрелја

 

Овде лежи Хрелја…

Многу земји поминав,

дома си дојдов,

и поштено

постапив.

И на својата

татковина

легнав.

 Prevela Alma Sejdović,  studentica druge godine kroatistike  

 

  Slovo o vremenu
 
Bože, davno ti sam legao
i vele ti mi je ležati….
 
                                                                   Буква за времето
 
                                                                   Боже, одамна легнав
                                                                   и долго ќе ти лежам…
 
    

   Slovo za Ivana
 
Se leži Ivan
na svojej zemlji.
 
Bratija i družino  –
žalite me!
 
Јa sam bil jako vi,
a vi ćete bit
jako i ja.  
                                                                      Буква за Иван
 
                                                                        Овде лежи Иван

                                                                        На својата земја.
 
                                                                        Браќа и дугари

                                                                        Жалете ме!

                                                                        Јас бев како вие

                                                                         А вие ќе бидете

                                                                        Како и јас.

 
Prevela Adriana Joseva, studentica treće godine kroatistike (B)

 

Vesna Parun

    (1922. Zlarin) 

                                    

                              Mati čovjekova

 

Bolje da si rodila zimu crnu, o mati moja, nego mene.

Da si rodila medvjeda u brlogu, zmiju na logu.

I da si poljubila kamen, bolje nego lice moje,

Vimenom da me je dojila zvjerka, bilje bi bilo nego žena.

I da si porodila pticu, o mati moja, bila bi mati.

Bila bi sretna, krilom bi ogrijala pticu.

Da si porodila drvo, drvo bi oživjelo na proljeće,

Procvala bi lipa, zazelenio šaš od pjesme tvoje.

Do nogu bi ti počivalo janje, da si mati janjetu.

Da tepaš i da plačeš, razumjelo bi tebe milo blašče.

Ovako sama stojiš i sama dijeli muk svoj s grobovima;

Gorko je čovjek biti, dok nož se s čovjekom brati.

  

 

 Весна Парун 

(1922. Зларин)

                                            Човекова мајка 

Подобро да родеше црна зима, о мајко моја, отколку мене.

Да родеше мечка во дувло, змија на дрво.

Подобро да бакнеше камен, отколку моето лице,

Подобро со боска да ме ранеше ѕверка, отколку жена.

И да родеше птица, о мајко моја, ќе беше мајка.

Ќе беше среќна, со крило ќе ја стоплеше птицата.

Да родеше дрво, дрвото ќе оживееше на пролет,

ќе расцутеше липата, ќе зазеленеше трње од песната твоја.

Крај нозе ќе лежеше јагне, да беше мајка на јагне.

Да гугаш и да плачеш, ќе те разбереше мило чедо.

Сега сама стоиш и сама го делиш молкот свој со гробови;

тешко е човек да се биде, додека ножот на човека му е брат.

Prevela studentica 2. godine kroatistike Sandra Spasovska, ožujak 2010.

 

Јосип Пупачиќ  

(1928. Слиме кај Омиш –1971 . Крк)

 

                         Крстот мој постојано гори 

 

Еве ме, свету мој, на крстопатот

I твој и мој

Да се збогуваме. – Ти  плачеш

Крстот мој постојано гори

Заминуваш;  без збогум, без збор, без bога

И заминувам кон истата ѕвезда незнајна

Врне снег, pасте земјата

Додека ти победен тонеш

Град ли си, село ли си, или некој посрамотен народ

Во крчмата

Крстот мој постојано гори

Издигнат, pаспнат, темен

Ти викам. – Тој  гори

Ти викам. – Ти  cтрепериш

Искрите на тебе прскаат

Горат ужасни сништа

Свету мој, залудно створен

Свету мој, залудно сакан

Свету мој

Заминувам.  Ги пружам рацете кон тебе

Сенки на големи војски се јавуваат од дамнините

Воздухот го валкаат стрели

Скршен, ситнет сонуваш

Постојани стравови стегаат

Вековите го прскаат светлото

Раните на татковците стануваат красти

Красната мајка Маргарита продава солзи

Мајка Маргарита

Крстот мој постојано гори

Носам го – крст мој  а име твое

Го носам, скршен сепак свечен

Пат никаде не гледам

Водата над која газам – испарува

Под мене бликаат пареи

Крстот мој постојано гори

Го отсјајува во бескрајот името твое

Заминуваме

И патуваме кон истата непозната ѕвезда

Ти тонеш во својот сон

А јас чекорам и се гушам, и гушам и гледам

Кон бескрајот

Крстот мој постојано гори

Крстот мој а името твое

 Prevela Sandra Spasovska, Skopje, studeni 2009.

 

         Josip Pupačić

         (1928 Slime kod Omiša – 1971. Krk)

                                         Moj križ svejedno gori   

Evo me, moj svijete, na raskršću                                  

I tvom i mome.                                                               

Oprostimo se.  – Ti  plačeš                                                   

Moj križ svejedno gori                                                     

Udaljuješ se; bez pozdrava, bez riječi, bez boga              

I odlazim prema istoj nepoznatoj zvijezdi                      

Snijeg pada, zemlja raste                                                                

A ti poražen toneš  

Grad li si, selo, ili neki postiđeni narod

U krčmi

Moj križ svejedno gori

Uzdignut, razapet, mračan

Dovikujem ti.  – On gori

Dovikujem ti. – Ti  strepiš

Iskre po tebi pršte

Peku stravične snove

Moj svijete, uzlud stvaran

Moj svijete,  uzalud ljubljen

Moj svijete

Udaljujem se. Pružam za tobom ruke

Sjene velikih vojski nadiru iz davnina

Zrak su omastile strijele

Razbijen, usitnjen sanjaš

Neprestane pritištu more

Vjekovi pokapaju svjetlo

Rane otaca izrastaju u kraste

Divna majka Margarita prodaje suze

Majka Margarita

Moj križ svejedno gori

Nosim ga – moj  križ a tvoje ime

Nosim ga, slomljen ma svečan

Puta ne vidim nigdje

Voda po kojoj hodam hlapi

Poda mnom bujaju pare

Moj križ svejedno gori

Odblistava u beskraj tvoje ime

Udaljujemo se

I putujemo prema istoj nepoznatoj zvijezdi

Ti toneš po svome snu

A ja koračam i grcam, i grcam, i gledam

Prema beskraju

Moj križ svejedno gori

Moj križ a tvoje ime

 

Јосип Пупачиќ

                               МOPE 

го гледам морето кое до мене се пени

и слушам како морето  д о б р о у т р о  ми вели
и оно ме слуша мене јас му шепотам

о   д о б р о у т р о  м о р е  казувам тихо

пак повторно тихо му го повторувам поздравот
а морето слуша слуша пак се смее

пак молчи пак се смее пак се пени

и гледам море гледам море злато

и гледам море до мене се пени

и   д о б р о у т о  му велам море злато
и   д о б р о у т р о  м о р е  море ми вели

и гусни ме море околу вратот
и морето и јас и јас и морето златно

седиме собрани на врвот на плажата

и се смееме се смееме море

Prevela Adriana Joseva, Skopje, studeni 2009.

Josip Pupačić

MORE

i gledam more gdje se k meni penje

i slušam more  d o b r o j u t r o  veli

i ono sluša mene ja mu  šapćem

o  d o b r o j u t r o  m o r e kažem tiho

pa opet tiše ponovim mu pozdrav

a more sluša sluša pa se smije

pa šuti pa se smije pa se penje

i gledammoregledam more zlato

i gledam more gdje se k meni penje

 i   d o b r o j u t r o  kažem  m o r e  z l a t o

i   d o b r o j u t r o  m o r e   more kaže

i zagrli me more oko vrata

i more i ja i ja  smorem zlatom

sjedimo skupa na žalu vrh brijega

i smijemo se smijemo se moru

     Ivan Slamnig

(1930. do

 

                              Brodeto i kravata

 

                    

                        Neki dan dok sam smireno

                        griskao Albert kekse,

                        ustanovih da mi to što sam Hrvat

                        nabija komplekse.

                        Što su Hrvati dali svijetu

                        da mi je samo znati?

                        Topi se , Hrvo, u brodetu,

                        visi o kravati.

                                       Бродет и кравата

                        Еден ден додека полека

                        ги грицкав Албертовите кекси

                        сфатив дека тоа што сум Хрват

                        ми набива комплекси.

                        Што Хрватите му дале на светот

                        кога само би знаел?

                        Истопи се, Хрво, во бродет,

                        и виси на кравата.

                                    Ајвар и весела песна 

                       Еден ден додека полека

                       ги грицкав омилените кекси

                       сфатив дека тоа што сум Македонец

                       ми набива комплекси.

                       Што му дале Македонците на светот

                       кога само би знаел?

                       Тоне, Македонецот , во ајварот,

                       и се весели со песна.           

                                 Blagodat  manjine

                    O da sam katolik u Oslu,

                    to bi mi pomoglo u poslu,

                    jer svi Talijani i Francuzi

                    bili bi ondje moji druzi.

                    O da sam gdje sam bar Musliman,

                    bio bih svugdje znan i štiman,

                    jer svi bi zagrebački Turci

                    svojemu stajali pri ruci.

                    Il da sam Žid il ortodoksan,

                    ja ne bih bio lako zboksan,

                    al ja sam svoj i među svojim,

                    sam sa samim, ja se bojim.

                          Благодат на малцинството

                  Ех да сум католик во Осло,

                  тоа ќе ми помогне во работата,

                  оти сите Италијанци и Французи

                  таму би биле мои другари.

                 Ех  да сум таму кај што сум барем Муслиман,

                 ќе бидам насекаде познат и застапен,

                 оти сите загребски Турци

                 ќе му се најдеа на својот.

                Или да сум Евреин или православен,

                нема да бев толку стуткан,

                но јас сум свој меѓу своите

                сам со себе, и се плашам.

                               Prevela Kristina Koteska, studeni 2009.    

Drago Ivanišević 
                                 
                                        МОЈОТ ДЕДО
                                            (1960)

                                 Мојот дедо другаруваше со ѕвездите,
                                 со сонцето и со месечината,
                                 мојот дедо другаруваше и со магарето
                                 и со змијата и козата се дружеше,
                                 мојот дедо се дружеше со дождот,
                                 со секој ветер, со мразот и со ѕверовите.
                                 Затоа што мојот дедо уште од детинството,
                                 од детинството беше посветен на земјата.
                                 И кога бос на ливадата засекогаш занеме,
                                 баба ми со очи како од јастреб,
                                 никако не можеше да ги препознае
                                 неговите нозе помеѓу маслиновите корени.
                                 И така мојот дедо застана покрај Бога.    

Prevela Anastasija Petrovska, studentica 2. godine kroatistike (B studij)       

FRAN MAŽURANIĆ

 

Kod kuće

Djedi vaši rodiše se tudjer,

Otci vaši rodiše se tudjer,

I vi isti rodiše se tudjer :

Za vas ljepše u svijetu neima.

Ivan Mažuranić

Stari moj grade, kako te ljubim ! Ti si mi i svojom burom i svojim morem i svojim kamenjem srcu prirasao!  –  Pod svakim kamenom leži koja mila uspomena, – ta moje najmilije, uspomene i leže pod kamenom !

Ti si moja prava ljubav.

Ljubim te, – zato mi i jesi toli lijep!

Lubim te, – zato mi i odlane uvijek u tvom krilu.

Kad odtisnem u more, kad krenem u polje, kad sjednem ispred kuće, – obsjenjuju me vesele slike mojega djetinstva.

Te me slike obskakuju, viču, vrte se i smiju, – dok se i ja s njima u kolo ne uhvatim – – Lagano, lagano ! Odvikao sam kolu, veselju i sreći.

Nedjelja je. Svijet ide u crkvu. Sprijeda čopor vesele, čisto obučene dječice.

Kako poznati mi se vide!

Čini mi se da smo se jučer skupa igrali!

Bio sam od svih najvrtoglaviji.

Onaj mali vrgoljan je sigurno Petrov. Ona mala, ohola paunica biti će Milkina.

Djeca me znatiželjno gledaju, pitajuć se: tko sam ?

Roditelji me njihovi prepoznavaju, pitaju za zdravlje i čude se kako sam visok – i miran. E da, ukrotilo me!

Sjednem. Prema meni puzi djetešce, po svih četirih. Moglo bi već i hodit, ali mu se puzanje prikladnijem vidi. Smiješi mi se!

Bože moj, čiji je to smijeh? I te crne, vesele oči sam već negdje vidio. Čije je to dijete? Pitat ću ga?

–  Mali, kako se ti zoveš ?

–  Mene mama jove.

–  A kako te mama zove ?

–  Odi ćimo.

Poljubio bih ga! Zašto ne može ta idila vječno trajati?!

Дома

Дедовците ваши тука се родени,

Татковците ваши тука се родени,

И вие исто така тука сте родени:

За вас поубаво во светот нема.

Иван Мажураниќ

Стар мој граду, колку те љубам ! Ти со својата бура и своето море и со своите камења ми се залепи за срце !  – Под секој камен лежи по еден мил спомен, – та и мојот најмилен, спомени и лежат под каменот !

Ти си моја прва љубав.

Те љубам, – затоа си ми толку убав !

Те љубам, затоа и ми олеснува во твојата прегратка .

Кога нурнам во морето, кога тргнам во полето, кога седнам пред куќата – ме засенуваат весели слики, скокаат, викаат, се вртат и смеат, – додека и јас со нив не се фатам во оро. – Полека, полека ! Се одвикнав од оро, веселба и среќа.

Недела е. Светот оди во црква. Напред група луѓе се веселат, чисто облечени деца.

Ми се чинат познати.

Ми се чини дека вчера заедно се игравме.

Бев од сите најпалав.

Оној мал палавко сигурно е Петров. Онаа мала, пауница ќе биде Милкина. Децата љубопитно ме гледаат, се прашуваат : кој сум ?

Нивните родители ме препознаваат, прашуваат за здравје и се чудат колку сум висок и мирен. Е да, ме смири.

Седнувам. Кон мене ползи детенце, на сите четири. Би можело веќе да оди, но ползењето му се чини поубаво. Ми се смее!

Боже мој, чија е таа насмевка ? И тие црни, весели очи веќе негде ги имам видено. Чие е ова дете ? Ќе го прашам ?

–         Малечок, како се викаш ?

–         Мене мама ме ика.

–         А како те мама вика ?

–         Дојди ваму .

Би го бакнал ! Зошто неможе оваа идила вечно да трае ? 

Preveo Toni Stoševski, student 3. godine kroatistike (B studij)

Drago Ivanišević 
                                 
                                       
МОЈОТ ДЕДО
                                           
(1960)

                                 Мојот дедо другаруваше со ѕвездите,
                                 со сонцето и со месечината,
                                 мојот дедо другаруваше и со магарето
                                 и со змијата и козата се дружеше,
                                 мојот дедо се дружеше со дождот,
                                 со секој ветер, со мразот и со ѕверовите.
                                 Затоа што мојот дедо уште од детинството,
                                 од детинството беше посветен на земјата.
                                 И кога бос на ливадата засекогаш занеме,
                                 баба ми со очи како од јастреб,
                                 никако не можеше да ги препознае
                                 неговите нозе помеѓу маслиновите корени.
                                 И така мојот дедо застана покрај Бога.    

Prevela Anastasija Petrovska, studentica 2. godine kroatistike (B studij)       

 

FRAN MAŽURANIĆ

 

Kod kuće

Djedi vaši rodiše se tudjer,

Otci vaši rodiše se tudjer,

I vi isti rodiše se tudjer :

Za vas ljepše u svijetu neima.

Ivan Mažuranić

Stari moj grade, kako te ljubim ! Ti si mi i svojom burom i svojim morem i svojim kamenjem srcu prirasao!  –  Pod svakim kamenom leži koja mila uspomena, – ta moje najmilije, uspomene i leže pod kamenom !

Ti si moja prava ljubav.

Ljubim te, – zato mi i jesi toli lijep!

Lubim te, – zato mi i odlane uvijek u tvom krilu.

Kad odtisnem u more, kad krenem u polje, kad sjednem ispred kuće, – obsjenjuju me vesele slike mojega djetinstva.

Te me slike obskakuju, viču, vrte se i smiju, – dok se i ja s njima u kolo ne uhvatim – – Lagano, lagano ! Odvikao sam kolu, veselju i sreći.

Nedjelja je. Svijet ide u crkvu. Sprijeda čopor vesele, čisto obučene dječice.

Kako poznati mi se vide!

Čini mi se da smo se jučer skupa igrali!

Bio sam od svih najvrtoglaviji.

Onaj mali vrgoljan je sigurno Petrov. Ona mala, ohola paunica biti će Milkina.

Djeca me znatiželjno gledaju, pitajuć se: tko sam ?

Roditelji me njihovi prepoznavaju, pitaju za zdravlje i čude se kako sam visok – i miran. E da, ukrotilo me!

Sjednem. Prema meni puzi djetešce, po svih četirih. Moglo bi već i hodit, ali mu se puzanje prikladnijem vidi. Smiješi mi se!

Bože moj, čiji je to smijeh? I te crne, vesele oči sam već negdje vidio. Čije je to dijete? Pitat ću ga?

–  Mali, kako se ti zoveš ?

–  Mene mama jove.

–  A kako te mama zove ?

–  Odi ćimo.

Poljubio bih ga! Zašto ne može ta idila vječno trajati?!

Дома

Дедовците ваши тука се родени,

Татковците ваши тука се родени,

И вие исто така тука сте родени:

За вас поубаво во светот нема.

Иван Мажураниќ

Стар мој граду, колку те љубам ! Ти со својата бура и своето море и со своите камења ми се залепи за срце !  – Под секој камен лежи по еден мил спомен, – та и мојот најмилен, спомени и лежат под каменот !

Ти си моја прва љубав.

Те љубам, – затоа си ми толку убав !

Те љубам, затоа и ми олеснува во твојата прегратка .

Кога нурнам во морето, кога тргнам во полето, кога седнам пред куќата – ме засенуваат весели слики, скокаат, викаат, се вртат и смеат, – додека и јас со нив не се фатам во оро. – Полека, полека ! Се одвикнав од оро, веселба и среќа.

Недела е. Светот оди во црква. Напред група луѓе се веселат, чисто облечени деца.

Ми се чинат познати.

Ми се чини дека вчера заедно се игравме.

Бев од сите најпалав.

Оној мал палавко сигурно е Петров. Онаа мала, пауница ќе биде Милкина. Децата љубопитно ме гледаат, се прашуваат : кој сум ?

Нивните родители ме препознаваат, прашуваат за здравје и се чудат колку сум висок и мирен. Е да, ме смири.

Седнувам. Кон мене ползи детенце, на сите четири. Би можело веќе да оди, но ползењето му се чини поубаво. Ми се смее!

Боже мој, чија е таа насмевка ? И тие црни, весели очи веќе негде ги имам видено. Чие е ова дете ? Ќе го прашам ?

–         Малечок, како се викаш ?

–         Мене мама ме ика.

–         А како те мама вика ?

–         Дојди ваму .

Би го бакнал ! Зошто неможе оваа идила вечно да трае ? 

Preveo Toni Stoševski, student 3. godine kroatistike (B studij)

 

Odgovori

Popunite niže tražene podatke ili kliknite na neku od ikona za prijavu:

WordPress.com Logo

Ovaj komentar pišete koristeći vaš WordPress.com račun. Odjava / Izmijeni )

Twitter picture

Ovaj komentar pišete koristeći vaš Twitter račun. Odjava / Izmijeni )

Facebook slika

Ovaj komentar pišete koristeći vaš Facebook račun. Odjava / Izmijeni )

Google+ photo

Ovaj komentar pišete koristeći vaš Google+ račun. Odjava / Izmijeni )

Spajanje na %s


%d bloggers like this: